Początkowy fragment ulicy Grunwaldzkiej, która przed kwietniem 1945 r. nosiła nazwę Południowej – Südstrasse. Duże łukowate okna po prawej stronie zdjęcia należą do nieistniejącego dziś Hotelu Werminghoff. Od końca XIX w., gdy Sopot wysunął się na czoło kurortów południowego Bałtyku, Südstrasse stała się ulubionym rejonem letniego zakwaterowania bogatych rosyjskich Żydów. Na długości kilkuset metrów działały tu, w latach 1908–1938, trzy koszerne restauracje.1903 r., BG PAN. [IDX:2184,1214]

Charakterystyczny element trzeciego sopockiego Domu Kuracyjnego – tzw. Winna Kopuła, mieszcząca bar z trunkami, a głównie z przyzwoitymi gatunkami wina. Owo architektoniczne cacko, odtworzone po II wojnie w skromniejszej wersji, zbudowane zostało na planie połowy dwunastokąta. U góry znajdowała się galeryjka spacerowa. Ok. 1930 r., zbiory prywatne. [IDX:2208,1108]

Ogród Zdrojowy latem.Ok. 1910 r., BG PAN. [IDX:2234,1216]

Mieszcząca się w budynku kasyna tzw. Sala Czarna, przeznaczona do karcianej gry w bakarata. Zgodnie z regulaminem, grę w bakarata rozpoczynano o godz. 17, a kończono o 7 rano. Osobom pragnącym bez rozgłosu uczestniczyć w hazardzie o wysokie stawki oferowano specjalne gabinety. Każdego drugiego i szesnastego dnia miesiąca wydawano gazetkę kasyna, zawierającą zestawienia wyników, informacje o technikach gier, teksty ogólniejsze, a także odpowiedzi na pytania nurtujące gości. Fot. Bruno Machtans, ok. 1930 r., zbiór M. Przewoźniaka – Gdynia. [IDX:2190,1126]

Drugi Dom Kuracyjny (Kurhaus) w Sopocie, zbudowany w 1880 r. na miejscu starego, pochodzącego z 1824 r.Ok. 1905, BG PAN. [IDX:2260,1134]

Widok z latarni sopockiej na dolny odcinek słynnego "Monciaka" oraz Powszechny Dom Towarowy Oczywiście nie obyło się (jak to w tamtych latach bywało) z propagandą, tu w postaci napisu "Praca dla wszystkich".