Muzeum Polski
Zintegrowany system prezentacji zdigitalizowanych zasobów archiwalnych i zabytkowych.
Zapraszamy na wirtualny spacer po zbiorach Muzeum Polski.
Dom Opatów Pelplińskich nad Radunią
Obraz pochodzi z 1920 r. 
  Wyświetlono: 2814 , Lubi: 0.      

Dom Opatów Pelplińskich nad Radunią

Dom Opatów Pelplińskich nad Radunią (na zdjęciu pośrodku), w głębi kościół św. Katarzyny. Widok z gmachu Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia (po II wojnie siedziba KW PZPR). (Ok. 1920) [IDX:1909,707]

Podobne zasoby:

1971-05-01

Dom Partii i d. hotel

Widok z ul. Elżbietańskiej na odbudowywany Dom Partii oraz także podpalony w grudniu 1970 budynek hotelu przy KW PZPR z zabytkową ścianą szczytową, dawnego sierocińca. Autor: Marek Kaliszczak
1975

Kanał Raduni

Fragment Kanału Raduni, widziany z ul. Elżbietańskiej. Widoczny Most Chlebowy, dalej Wielki Młyn oraz kościół św. Katarzyny, jeszcze bez hełmu. Zdjęcie: Marek Kaliszczak
1958

Szpital św. Elżbiety

Odbudowa II kondygnacji północnego skrzydła szpitala św. Elżbiety. U góry widoczny fragment budynku d. redakcji "Danziger Vorposten" a po wojnie znanego jako "Krewetka" od znajdującej się tam restauracji rybnej.
1890

Na ulicy Elżbietańskiej

Ulica Elżbietańska (Elisabethkirchengasse), brama i budynek dawnego przytułku dla nieślubnych dzieci. W głębi widoczne prezbiterium kościoła św. Elżbiety i szpital św. Elżbiety. W 1866 r.przytułek przeniesiono do dworu Schopenhauerów na Polankach w Oliwie. Gdy rozbierano budynek, renesansowy szczyt i portal wejściowy przeniesiono i osadzono w murach oficyny Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia. Dziś oficyna ta znajduje się w kompleksie gmachów bankowych między Wałami Jagiellońskimi (Elisabethwall) a ulicą Elżbietańską.(Ok. 1890) [IDX:1951,749]
1896

Baszta Bramy Raduńskiej

Koniec XIX w. (ok. 1896 r.) – częściowa rozbiórka Bastionu św. Elżbiety. Resztki Bastionu św. Elżbiety zachowały się przy Wałach Jagiellońskich (Elisabethwall) między Dworcem Głównym a klubem „Żak”.
1908

Dom Opatów Pelplińskich

Kamienica przy ul. Elżbietańskiej zbudowana została na zlecenie Piotra Henningka w 1612 r, prawdopodobnie wg projektu Abrahama van den Blocka. W końcu XVII w. budynek użytkowany był przez opactwo w Pelplinie i stan taki utrzymywał się przez ok. 150 lat. W połowie wieku XIX kolejni właściciele dokonywali sporych zmian konstrukcyjnych obiektu, narażając go na coraz gorszy stan techniczny. Wobec zagrożenia całkowitym wyburzeniem przez kolejnego właściciela, budynek został wykupiony przez miasto i umieszczono w nim Miejski Urząd Budowlany znany także jako Policja Budowlana (Baupolizeiamt). Wykonano wreszcie generalny remont wraz z odtworzeniem zrujnowanej kamieniarki. Wiosną 1945, budynek nie ucierpiał w wyniku działań wojennych.